Παιδικό παπούτσι, Ευφροσύνη Τερζόγλου

Η επίσκεψη στο μουσείο που είναι αφιερωμένο στην ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Αφενός λόγω της μακρόχρονης πορείας τους στα βάθη των αιώνων και αφετέρου λόγω της αξιοσημείωτης μαύρης σελίδας του Ολοκαυτώματος. Στο τελευταίο βεβαίως ήταν αφιερωμένο ένα μέρος του Μουσείο το οποίο και με συγκίνησε περισσότερο.

Πιο συγκεκριμένα, το παραπάνω φθαρμένο, παιδικό παπουτσάκι με πλημμύρισε με συγκίνηση και εικόνες. Πιθανόν προέρχεται από ένα παιδί που γεννήθηκε σαν όλα τα άλλα. Ένα Εβραιόπουλο της Θεσσαλονίκης, με ένα σπίτι, με μία οικογένεια, μια πατρίδα, όλα αυτά δηλαδή που αξίζουν σε κάθε παιδί αυτού του κόσμου. Στην πορεία όμως, κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν του αξίζει να μεγαλώσει σαν όλα τα υπόλοιπα, λόγω της θρησκείας και της καταγωγής του. Σίγουρα ταλαιπωρήθηκε, βασανίστηκε, μάλλον έχασε όλη την οικογένειά του, μάλλον χάθηκε και αυτό, με το παπούτσι αυτό ως μοναδικό «ενθύμιο» της ύπαρξής του, μαζί με άλλα στιβαγμένα σε σωρούς αντικείμενα.

Ένα τέτοιο αντικείμενο, λοιπόν, χωρίς το ζευγάρι του, από ένα αδιάφορο εργαλείο της καθημερινότητας μετατράπηκε στα μάτια μου σε ένα σύμβολο της φρίκης του πολέμου, σε πλήρη αντίθεση προς τον αρχικό σκοπό κατασκευής του: αυτό που φτιάχτηκε για να κάνει τους ανθρώπους να προχωρούν πιο άνετα έμεινε να θυμίζει αυτούς που χάθηκαν βίαια.